Extra handen zijn altijd welkom

wo 17 feb 2016 -- Redactie

Ingrid Boydens (47) uit Knokke-Heist werkt halftijds in het psychiatrisch ziekenhuis OLV Brugge. Samen met haar collega's verzorgt ze er de nachtdienst op een crisisafdeling.

Deze moeder van vier tieners zit geen moment stil. Naast een druk gezinsleven zit ze samen met haar echtgenoot in het bestuur van een vereniging. Sinds kort is ze ook vrijwilligster bij repatriëringen van zieke mensen uit het buitenland. Daardoor moet Ingrid vaak onverwacht van huis maar anderzijds leert ze zo ook heel wat nieuwe mensen en plaatsen kennen.

Ondertussen is Ingrid bezig aan haar derde mandaat als vakbondsafgevaardigde van de LBC-NVK. “Eigenlijk ben ik op een heel spontane manier bij de vakbond terechtgekomen,” vertelt Ingrid. “Op een dag vroeg een collega of ik geen zin had om mij kandidaat te stellen voor de sociale verkiezingen… en de rest is geschiedenis.”

Ingrid mag dan misschien wel in het vakbondswereldje gerold zijn, het syndicaal werk is haar in elk geval op het lijf geschreven. "Ik was een tijdlang hoofdverpleegkundige maar dat viel moeilijk te combineren met de zorg voor vier kinderen. Daarom besloot ik halftijds te gaan werken. Zo had ik wel meer tijd voor mijn gezin maar ik miste het beleidswerk, het zicht hebben op de werking en het groter geheel. Sinds ik vakbondsafgevaardigde van de LBC-NVK in de ondernemingsraad en het comité voor preventie ben, kan ik mijn ei terug kwijt.”

Ondertussen is syndicaal engagement voor Ingrid vanzelfsprekend geworden. “Alleen geraak je nergens,” legt Ingrid uit, “Maar als je met veel bent, dan wordt je gehoord. Zonder syndicaal overleg zou de sector onherroepelijk stilvallen, wat in deze snel evoluerende maatschappij eigenlijk de facto een achteruitgang betekent.”

In heel wat sectoren uit de zorg, welzijn en cultuur zijn er veranderingen op til. Die brengen uitdagingen met zich mee waardoor het belang van vakbondswerk nog zal toenemen. “De overheid wil dat mensen meer en meer zorg krijgen of opgevangen worden in hun eigen huis. Dat is ook in onze sector, de psychiatrie, het geval. Het aantal bedden wordt afgebouwd en mobiele teams moeten zorg en ondersteuning aan huis geven."

"Die verandering zal de sector sterk wijzigen en heeft grote gevolgen voor de werknemers. Aan vakbondswerk en -uitdagingen geen gebrek de komende jaren. Extra handen zijn altijd welkom. Dus als je graag onderhandelt, interesse hebt in personeelszaken of graag meedenkt over het beleid in de sector, één oproep. Word kandidaat!”

Sectoren: 
Lees ook: 

Werknemers moeten niet zomaar ja zeggen op alles

ma 11 jan 2016 -- Ine Hermans

Naïma Habibi is sinds april 2015 vakbondsafgevaardigde bij AZ Monica in Antwerpen. Ze is 41 jaar oud en werkt als verpleegkundige op de spoeddienst van het ziekenhuis. Als een werkgever iets vraagt aan een werknemer, durft die laatste vaak niet neen te zeggen. Maar soms kan je goede redenen hebben om iets niet te willen doen. Werknemers die hun rechten goed kennen dankzij de vakbond weten veel beter wat wel en niet door de beugel kan.